„Ég er orðin þakklátari fyrir allt hið smáa í lífinu“

Saga Halldóru M. Steingríms­dóttur

  • Á myndinni eru frá vinstri: Kristín Þórdís Ragnarsdóttir, Halldóra, Guðrún Gunnarsdóttir, Þuríður Guðrún Sigurjónsdóttir og Laufhildur Harpa Óskarsdóttir
  • Halldóra

 „Ég er þakklátust fyrir þau í fjölskyldunni sem voru til staðar fyrir mig og leyfðu mér að takast á við þessi veikindi mín eins og ég vildi fá að takast á við þau. Síðan eru það vinkonurnar, vinkonuhóparnir og vinnufélagar sem skiptu miklu máli. En fyrst og fremst er ég þakklát fyrir að vera enn lifandi og við góða heilsu á ný.“

Halldóra greindist með brjóstakrabbamein í nóvember 2016 og fór í fjórar lyfjameðferðir og geislameðferð í kjölfar aðgerðar þar sem meinið var tekið og allir kirtlar undir vinstri handlegg: „Í fyrstu lyfjameðferðinni missti ég næstum 5 kg á sólarhring, fékk ofboðsleg hitaköst og mestu ógeðisvanlíðan og ógleði sem ég man eftir. Fæturnir báru mig ekki og ég taldi niður mínúturnar af þessum 82 dögum í helvíti. Ofan á þetta bættist svo hræðslan við að deyja. Hún var erfiðust.“ 

Á þessum tímapunkti vildi Halldóra einangra sig. Yngri sonurinn eldaði matinn, maðurinn kom með og studdi hana í lyfjameðferðum og eldri sonurinn veitti henni stuðning og trú á bata auk þess sem bræður hennar töluðu nánast daglega við hana í gegnum netið.

„Sumir tóku því persónulega að ég vildi einangra mig, fannst eins og ég vildi ekki leyfa þeim að taka þátt í lífi mínu rétt áður en ég væri mögulega að deyja. Það fannst mér svo sorglegt, því ég þurfti á þeim að halda á minn hátt, en þá höfðu þeir lokað á samskiptin. En flestallir voru einfaldlega í sjokki og vildu allt fyrir mig gera og leyfa mér að hafa hlutina eins og ég vildi.“

Hún vann úr veikindunum á marga vegu, leit aldrei á sig sem sjúkling en margir hlutir hjálpuðu henni við að vinna sig í gegnum ferlið. Bókin Healing your life eftir Louise L. Hay skipti miklu máli, stuðningur frá Ljósinu, Krabbameinsfélaginu, Hreyfingu og konunum á geisladeild Landsspítalans: „Þær voru eins og englar í mannsmynd.“

„En mér fannst mjög erfitt að verða sköllótt og enn erfiðara að missa augabrýrnar. Þá fannst mér ég fyrst líta út eins og krabbameinssjúklingur því ég hef alltaf verið svipmikil.“

Halldóra vildi lækna sál, anda og líkama og sótti meðal annars námskeið hjá Krabbameinsfélaginu: 

„Ég vildi fyrirgefa sem flestum úr fortíðinni og reyna að sættast við hana. Ég er orðin þakklátari fyrir allt hið smáa í lífinu og bara flesta hluti eftir að hafa fengið annað tækifæri. Maður ræður hvernig maður tekst á við eigin veikindi og þarf að líta á þetta sem verkefni en alls ekki eitthvað sem þurfi að berjast við.“

Að lokum segist Halldóra vilja láta gott af sér leiða í lífinu: „Mig langar að verða betri í svo mörgu. Í kærleika, að sleppa tökunum, vera æðrulaus, dæma ekki, vera í flæði, sjá húmor í hlutunum, leyfa mér að vera varnarlaus og sýna þannig styrk, viðurkenna að ég veit ekki eða kann ekki, verða betri golfari og listmálari. Vera alltaf til staðar fyrir syni mína þegar þeir þurfa á að halda, vera heil, traust og trú. Upplifa, grípa tækifærin, elska og njóta meira og meira með hverjum deginum.“ 

Á myndinni eru frá vinstri: Kristín Þórdís Ragnarsdóttir, Halldóra, Guðrún Gunnarsdóttir, Þuríður Guðrún Sigurjónsdóttir og Laufhildur Harpa Óskarsdóttir